Produkcję zakończono w 1988. Szacuje się, że łącznie wyprodukowano od 1000 do 3000 egzemplarzy wszystkich wersji Ch-22. W XXI wieku pozostawał podstawową bronią tego typu w arsenale Rosji i Ukrainy. W roku 2000 Ukraina przekazała 386 rakiet Ch-22 ze swoich zasobów w ramach spłat zadłużenia wobec Rosji.
Następcą „Burzy” miała zostać rodzina pocisków Ch-32.
Testy W trakcie testów pocisków okazał się bardzo skuteczny w rażeniu celów nawodnych, nawet bez głowicy jądrowej. Celne rażenie pojedynczym pociskiem było w stanie wyeliminować z walki lotniskowiec lub krążownik. W trakcie prób otwory w poszyciach rażonych celów miały powierzchnię do 22 m², a wypalenie pokładów sięgało do 12 metrów w głąb.
Jednakże zebrane dane o skuteczności amerykańskich środków walki radioelektronicznej świadczyły, że trafienie może być trudne. Według radionawigatorów, wywoływane zakłócenia był tak duże, że praktycznie uniemożliwiały pociskom celowanie. Z tego względu planowano stosować różne techniki taktyczne, na przykład:
atak w dwóch falach (jądrowej i konwencjonalnej, lub dwóch konwencjonalnych).