za Vlastiilem Hortem, wraz z Miguelem Quinterosem i Jonathanem Mestelem), Barze (1977, dz. II m. za Bozidarem Ivanoviciem, wraz z Janem Smejkalem), Viroviticy (1977, dz. II m. za Levente Lengyelem, wraz z Ferencem Portischem), Amsterdamie (1978, turniej strefowy, III m. za Janem Timmanem i Anthony Milesem), Vršacu (1979, memoriał Borislava Kosticia, I m.), Biel/Bienne (1981, III m. za Erikiem Lobronem i Vlastimilem Hortem), Marbelli (1982, turniej strefowy, dz. I m. z Johnem Nunnem, Jonathanem Mestelem i Johnem van der Wielem) oraz w Beer Szewie (1982, I m.). W roku 1983 zakończył profesjonalną karierę szachisty.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1979 r., z wynikiem 2540 punktów dzielił wówczas 46-49. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce (za Anthony Milesem) wśród angielskich szachistówFIDE rating history :: Stean, Michael F..
W okresie swojej aktywności był uznanym teoretykiem, m.in. w roku 1976 wydał podręcznik poświęcony wariantowi Najdorfa w obronie sycylijskiej (). Opracował również wiele artykułów dotyczących debiutów szachowych.