Obraz krtani w laryngoskopii pośredniej|thumb Laryngoskopia – metoda badania krtani wykonywana przez laryngologa. Pierwszej obserwacji własnej krtani dokonał w 1854 roku hiszpański śpiewak Manuel Garcia.
Laryngoskopia pośrednia Laryngoskopia pośrednia – (ang. indirect laryngoscopy) – badanie krtani za pomocą lusterka krtaniowego w warunkach ambulatorium laryngologicznego. Pacjentowi poleca się wyciągnięcie języka ku przodowi. Język przytrzymywany jest przez laryngologa gazikiem. Prawą ręką lekarz wkłada lusterko lekko ogrzane nad palnikiem lub w ciepłej wodzie do jamy ustnej ku tyłowi opierając o podniebienie miękkie i języczek, tak aby uwidocznić krtań. Krtań jest oświetlana przez lustro lub lampę czołową założoną na głowie laryngologa. Lusterko zawsze musi być ogrzane aby nie zaparowało. Po uwidocznieniu krtani ogląda się nagłośnię, fałdy przedsionkowe, fałdy głosowe, spoidło przednie i tylne, okolicę międzynalewkową i nalewki oraz wejście do przełyku. Krtań bada się w dwóch pozycjach: respiratio podczas swobodnego oddychania pacjenta, gdy fałdy głosowe i przedsionkowe są rozwarte fonatio podczas mówienia (najczęściej litera "i" lub "y"), gdy fałdy są w zwarciu. Oglądanie krtani w 2 pozycjach umożliwia obserwacje poruszania się fałdów głosowych – zawsze musi być ono symetryczne.