Jego następnym dziełem była powieść El disputado voto del señor Cayo (1978), niewiele później opublikowano jego mowę w Królewskiej Akademii Hiszpańskiej pod tytułem Un mundo que agoniza (Świat w agonii, 1979).
W 1982 opublikowano Niewinni święci (Los santos inocentes), gdzie autor przedstawił losy wiejskiej rodziny bezlitośnie wykorzystywanej przez lokalnych kacyków. Historia została przeniesiona na ekrany kin przez Mario Camusa. Wśród jego ostatnich dzieł znajdują się Cartas de amor de un sexagenario voluptuoso (Listy miłosne zmysłowego sześćdziesięciolatka, 1983), 377A, Madera de héroe (1987), Señora de rojo sobre fondo gris (Pani w czerwonym na szarym tle, 1991), gdzie pojawia się postać nawiązująca do jego żony i El hereje (Heretyk, 1998), powieść historyczna o prześladowaniu luteranów przez hiszpańską inkwizycję w XVI-wiecznym Valladolid, powieść ta stanowi argument na rzecz wolności religijnej, autor dedykuje ją swojemu miastu: Valladolid.