Pierwsza rakieta typu FFAR (dosłownie – rakieta powietrzna ze składanymi statecznikami) została opracowana w zakładach Naval Ordnance Test Center należących do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i firmy North American Aviation, bazowały właśnie na niemieckiej rakiecie R4M.

Pierwsza wersja rakiet, Mk 4, mierzyła ok. 1,2 m długości i ważyła 8,4 kg z głowicą o masie 2,7 kg. Rakieta miała cztery stateczniki które były złożone w wyrzutni i rozkładały się po jej opuszczeniu przez rakietę w celu ustabilizowania jej lotu. Maksymalny zasięg rakiety wynosił ok. 3400 m. Z powodu bardzo prostej konstrukcji rakiety tego typu były bardzo niecelne i strzelano z nich w bardzo dużych salwach, niektóre samoloty uzbrojone były aż w 104 rakiety tego typu.

FFAR stanowiły główne uzbrojenie większości myśliwców przechwytujących USAF z początku lat 50. takich jak F86, F-89 i F-94, a także dodatkowe uzbrojenie myśliwca F-102 Delta Dagger.