Budowa Był to duży drapieżnik. Ważył przypuszczalnie około pół tony. Jego długość wynosiła 5 metrów, przy wysokości zaledwie 30 centymetrów. Kulazuch miał dużą i ciężką głowę, o szerokości około 50 cm. Oczy, podobnie jak u krokodyli, umieszczone były na szczycie głowy. Zęby nie były ułożone w jednym rzędzie, co pozwalało zwierzęciu na rozdrabnianie pokarmu. Ponadto były one zakrzywione do tyłu, co uniemożliwiało ofierze wydostanie się z paszczy drapieżnika, po jej pochwyceniu. Koolasuchus miał na powierzchni głowy układ kanałów linii bocznej, który otaczał także jego oczy. Zmysł ten umożliwiał mu polowanie nawet w mętnej wodzie. Kończyny kulazucha były drobne i słabo przystosowane do poruszania się na lądzie.
Behawior i etologia Uważa się, że podstawę pożywienia kulazucha stanowiły żółwie, skorupiaki, morskie mięczaki, ryby i jamochłony. Kształt i duże rozmiary jego głowy sugerują, że mógł on kryć się w wodzie i zasysać swoje ofiary na sposób żyjących współcześnie skrytoskrzelnych. Wspomniane wyżej rozmieszczenie oczu świadczyć może, że był on drapieżnikiem polującym z zasadzki na kręgowce lądowe, tak jak czynią to krokodyle, których rolę przejął na terenach arktycznych.