Dzięki takiemu rozwiązaniu iskry gasną bardzo szybko, przerywając w ten sposób wzbudzający obwód nadajnika. Dzięki takiemu rozwiązaniu usunięto niekorzystne oddziaływanie obu obwodów. Umieszczenie w iskierniku dodatkowych tarcz, których zadaniem było obniżenie temperatury zjonizowanego powietrza przez pierwotną iskrę, uniemożliwiało powstawanie iskier wtórnych i pozwalało na odpowiednie częste generowanie sygnałów w przestrzeń z częstotliwością źródła. Nadajniki pracujące z odpowiednio dużą częstotliwością powtarzania iskry zyskały miano nadajników z iskrą dźwięczącą. Ponieważ obwód pierwotny nie pobierał energii z obwodu antenowego, przebieg był słabiej tłumiony.
Nadajnik z iskiernikiem wirującym mały|Nadajnik z iskiernikiem wirującym Iskiernik z iskrą gaszoną ulepszył Guglielmo Marconi poprzez zastosowanie innego systemu gaszenia iskier. Skonstruował tzw. iskiernik wirujący. Zrezygnował z tarcz obniżających temperaturę powietrza. W przerwie iskrowej umieścił szybko obracające się koło palczaste. Dzięki takiemu rozwiązaniu iskra gasła wskutek zwiększenia się odległości między palcem a elektrodą.
Zobacz też Kalendarium historii radia Koherer
Przypisy
Bibliografia Rozwój radiofonii i telewizji, Alina Karwowska-Lamparska
Kategoria:Historia radia Kategoria:Radiotechnika Kategoria:Urządzenia telekomunikacyjne