próbne transmisje mowy i muzyki przeprowadzał na Politechnice w Grazu Austriak Otto Nussbaumer (1876-1930). Marconi przeprowadził pierwszą łączność transatlantycką pomiędzy Poldhu w Kornwalii i Nową Funlandią Transmisja ta odbyła się 12 grudnia 1901 r. Odległość na jaką transmitował sygnał to ok. 3540 km. Nadajnik o mocy 20 kW pracował na częstotliwości 300 kHz. Antena nadawcza składała się z siatki 50 przewodów rozciągniętych pomiędzy nadajnikiem a wierzchołkami 4 masztów drewnianych o wysokości 49 m. Maszty były umieszczone w rogach kwadratu, a nadajnik znajdował się w jego środku. Anteną odbiorczą był przewód, który za pomocą latawca był wyniesiony w górę.
Aparatura Hertza Henryk Hertz przeprowadzał pierwsze doświadczenia z falami elektromagnetycznymi przy pomocy nadajnika iskrowego oraz dipola odbiorczego wyposażonego w iskrownik. Wynalazek Hertza zbudowany był z iskrownika połączonego z anten nadawczą. Antena ta wykonana była z przewodu miedzianego, którego długość wynosiła 2,6 m a średnica 2 mm. Na końcach anteny zamontowane było obciążenie pojemnościowe. Kiedy butelka lejdejska (kondensator) została rozładowana, następował przeskok iskry. Iskra przeskakiwała między kuleczkami znajdującymi się pośrodku anteny. Do odbioru służyła antena ramowa o długości boku ok. 75 cm.