Karol de Blois (ur. 1319, zm. 29 września 1364 pod Auray) − książę Bretanii w prawach swojej żony Joanny, młodszy syn Gwidona I, hrabiego Blois i Małgorzaty, córki Karola I, hrabiego de Valois. Siostrzeniec króla Francji Filipa VI. Tercjarz franciszkański, błogosławiony Kościoła katolickiego.
4 czerwca 1337 r. w Paryżu poślubił Joannę, hrabinę de Penthievre (1319 − 10 września 1384), córkę Gwidona de Penthievre i Joanny, córki Henryka IV, pana d'Avaugour. Karol i Joanna mieli razem trzech synów i dwie córki: Maria (1343 − 12 lipca 1404), pani de Guise, żona Ludwika I, księcia Andegawenii Jan I (5 lutego 1345 − 16 stycznia 1404), hrabia de Penthievre Gwidon Henryk (zm. ok. 1400) Małgorzata, żona Karola de la Cerda
Karol był człowiekiem dewocyjnie pobożnym. Często umartwiał swoje ciało, nawet włożył sobie do butów kamienie. Co wieczór spowiadał się, gdyż nie chciał spać w grzechu.