Seria 46 zbudowanych fregat była do tego czasu największą serią okrętów wielkości fregaty lub niszczyciela zbudowaną na Zachodzie po II wojnie światowej.
Fregaty typu Knox były początkowo zaklasyfikowane przez US Navy jako eskortowce oceaniczne (ang. ocean escort), z numerami burtowymi z literami DE przejętymi od niszczycieli eskortowych (destroyer escort), a po reformie klasyfikacji w 1975 roku ostatecznie zaklasyfikowano je jako fregaty (frigate) z literami FF.
W latach 1972–1976 okręty zostały poddane modernizacji, w wyniku której mogły przyjmować na lądowisku śmigłowce Kaman SH-2 Seasprite przystosowane do zwalczania okrętów podwodnych. Koszt modernizacji wynosił ok. miliona dolarów. Od 1972 Hiszpania zbudowała 5 fregat, które były wersją fregat typu Knox. Okręty zaczęto zastępować w służbie przez fregaty rakietowe typu Oliver Hazard Perry. Koniec zimnej wojny przyczynił się do szybszego wycofania pozostających w służbie okrętów, z których ostatni został wycofany w 1994.
12 fregat wycofanych ze służby w US Navy zostało sprzedanych do Turcji, osiem do Tajwanu, 4 do Meksyku, dwa do Egiptu, Grecji i Tajlandii.
Stępkę pod pierwszy okręt serii USS „Knox” położono 5 października 1965.