Cechy dobrego entomofaga Entomofag najlepiej nadający się do biologicznego zwalczania szkodników powinien mieć następujące cechy: upodobania środowiskowe podobne do jego ofiary; ruchliwość i łatwość odszukiwania zwalczanego szkodnika; rozmnażanie się w tempie i porze odpowiedniej do liczebności i etapów rozwoju szkodnika; nie powinien szkodzić organizmom pożytecznym; dobrze, gdy ma żywiciela obocznego, pozwalającego mu przetrwać okresy braku szkodnika, w przeciwnym wypadku powinna istnieć możliwość karmienia go pokarmem zastępczym (sztuczną pożywką); dobrze, gdy można aktywność jego postaci dorosłej lub któregoś stadium rozwojowego zahamować, gromadzić i przechowywać w zapasie.
Początki thumb|250px|Gąsienicznik Diapetimorpha introita składa jaja w poczwarce ukrytej w ziemi Pierwszym przykładem zwalczania biologicznego było sprowadzenie do Kalifornii biedronki Rodolia cardinalis przeciwko czerwcowi białemu (Icerya purchasi) w 1880 r. Zarówno entomofag (biedronka), jak i szkodnik niszczący plantacje cytrusowe pochodziły z Australii. Introdukcja kosztowała 5000 dolarów i przynosi do dziś wielomilionowe zyski. Baryłkarz sprowadzony z Indii na Barbados w obronie plantacji trzciny cukrowej, mimo że ograniczył szkody tylko o połowę, daje zysk 300 tys.