W 1926 został wybrany na członka Centralnego Żydowskiego Biura Komitetu Centralnego Komsomołu. Dwa lata później sekcja polska Kominternu skierowała go z Moskwy do pracy partyjnej w Polsce. Przeniósł się do Wilna, gdzie był sekretarzem komunistycznej młodzieżówki, a później Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi. Szybko jednak został aresztowany (KPZB opowiadała się za oderwaniem terenów na wschód od linii Curzona i włączeniem ich do ZSRR na drodze zbrojnego powstania przeciwko rządowi II RP) i przez trzy następne lata odbywał karę w wileńskich Łukiszkach. W 1932 wrócił do KPZB, tym razem jako sekretarz na Baranowicze i Słonim oraz Białystok. Od 1934 był kierownikiem krajowej redakcji wydawnictw KC KPZB, a także publikował testy w języku jidysz. W 1936 ponownie został aresztowany i skazany na 6 lat więzienia, z którego uwolniła go agresja ZSRR na Polskę i wkroczenie Armii Czerwonej. Został wówczas redaktorem sowieckiej gazety okupacyjnej pisanej w języku żydowskim Białystokier Sztern – żydowskiego organu Komitetu Obwodowego WKP(b). W chwili ataku III Rzeszy na ZSRR przebywał w Mińsku. Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej trafił do mińskiego getta. Większość jego rodziny zginęła w czasie Holokaustu.