W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 z inicjatywy Jurija Łucenki został wpisany na wysokie 13. miejsce na liście kandydatów bloku Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona, co pozwoliło mu uzyskać mandat deputowanego Rady Najwyższej VI kadencji. W trakcie kadencji przeszedł na stronę Partii Regionów, po czym ponownie objął kierownictwo „Jedności”. W 2012 nie ubiegał się o reelekcję. W 2015 i 2020 wybierany do kijowskiej rady miejskiej.
Odznaczenia i wyróżnienia Bohater Ukrainy „Orderu Państwa” (2001) Order Księcia Jarosława Mądrego III klasy (2006) Order Księcia Jarosława Mądrego IV klasy (1999) Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy (1998) Honorowa Nagroda Prezydenta Ukrainy (1996) Order Daniela Halickiego (2013) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (ZSRR, 1986) Order „Znak Honoru” (ZSRR, 1982) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia, 1998) Krzyż Komandorski Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego (Watykan, 2001)
Życie prywatne Jego syn, Ołeksandr Omelczenko, również zaangażował się w działalność polityczną.
Przypisy
Bibliografia