Wisław III był po raz pierwszy wzmiankowany w 1283 r. gdy udzielił zgody na darowiznę ojca dla klasztoru Neuenkamp. Po śmierci ojca Wisław III podzielił się władzą z bratem Samborem. Bracia zawarli w tej sprawie układ w 1304 r., ale stosunki między nimi były złe. Jeszcze w tym samym roku Sambor zmarł. W 1310 r. Wisław III zawarł układ o dziedziczeniu ze swoim suwerenem królem Danii Erykiem Menvedem. Porozumienie stanowiło, że jeśli Wisław umrze bezpotomnie, jego księstwo przypadnie koronie duńskiej. Tym samym wyłączono z dziedziczenia boczne linie dynastii rugijskiej: panów von Gristow i panów von Putbus.
Wisław III uczestniczył w toczących się wojnach między królem Erykiem Menvedem, margrabią brandenburskim Waldemarem i miastami hanzeatyckimi. Szczególne problemy sprawiał księciu Stralsund. W 1313 r. miasto pod wpływem zdobycia Rostocku przez księcia meklemburskiego Henryka II i wobec grożącego mu najazdu duńskiego i meklemburskiego zrezygnowało ze swoich przywilejów. Wisław pragnął wykorzystać sytuację i rozszerzyć swoją władzę nad miastem. W odpowiedzi na te plany w 1314 r. Stralsund sprzymierzył się z margrabią Waldemarem i rycerstwem rugijskim przeciw księciu. Gdy w 1316 r. miasto obległy wojska pod dowództwem księcia Eryka I von Sachsen-Lauenburg, z morza wspierała je flota duńska i Wisław III.