Była członkiem London Group, wystawiając wraz z Davidem Hockneyem i R.B Kitajem. Ostatecznie Rego ukształtowała swój ilustracyjny i bardziej figuratywny styl, zbliżony do Francisa Bacona i Luciana Freuda, z silnym wpływem książek i bajek Beatrix Potter. Porównywana jest również z Balthusem – Baltazarem Kossowskim oraz rysunkami Bruna Schulza, z tym że Rego pokazuje kobiecą stronę (kobiety w pełni władają i są świadome swojej seksualności). Paula Rego, podobnie jak Angela Carter w literaturze, przetwarzała baśnie i dziecięce historie, kwestionując wyobrażenie dzieciństwa jako czasu niewinności.
Jej prace często dodają złowieszczości do narracji, podkreślając dominację mrocznej strony i odwracając naturalny porządek świata. Rego zwraca uwagę na tematy społeczne np. Triptych (1998) porusza temat aborcji. Styl Rego czerpie wiele z rysunków satyrycznych, tak jak w karykaturach i w jej pracach zwierzęta przedstawiane są w ludzkich rolach i sytuacjach. Późniejsze prace nabierają bardziej realistycznego stylu, choć wciąż niejednokrotnie zachowują odniesienia do świata zwierząt – seria Dog Woman z lat 90. składa się z pasteli przedstawiających kobiety w wielorakich pozach zbliżonych do zachowań psa (kobieta na czworaka, kobieta wyjąca).