W ten sposób w Danii rozgorzała wojna domowa pomiędzy Erykiem II z jednej strony a z drugiej królem Nielsem i jego synem Magnusem. Eryka II wspomogły wojska niemieckie i hrabiów Holsztynu, ale cesarz po zawarciu pokoju z Nielsem wycofał swoje poparcie dla Eryka, który musiał uchodzić do Norwegii.
W 1134 papież Innocenty II odebrał niezależność Kościołowi duńskiemu i mimo sprzeciwów króla Nielsa podporządkował duńską prowincję kościelną niemieckiemu arcybiskupstwu w Bremie, konsekwencją tego było odwrócenie się arcybiskupa Assera od króla Nielsa i udzielenie poparcia Erykowi II. 4 czerwca 1134 r. Eryk powrócił do Danii i w bitwie pod Fodwig pokonał wojska Nielsa Starego. Po przegranej bitwie, gdzie zginął Magnus Silny, król Niels zbiegł do Szlezwiku, gdzie 25 czerwca 1134 został zamordowany, niewątpliwie na polecenie Eryka II. Podczas bitwy pod Fodwig do niewoli Eryka II dostał się również jego przyrodni brat Harald Włócznia, który wcześniej został adoptowany przez Nielsa i ustanowiony współrządcą królestwa. Po wygranej bitwie i śmierci Nielsa, Eryk nie chciał popełniać błędu swego stryja i postanowił pozbyć się możliwych konkurentów do władzy. Na jego polecenie w 1135 Harald Włócznia i jego 8 synów zostało zamordowanych.