Potencjalne osiągi nowego samolotu, znacznie przewyższające osiągi myśliwców do tej pory używanych przez US Navy, wzbudziły zainteresowanie . W 1953 r. nowy projekt już w prawie niczym nie przypominał swojego poprzednika. Nowy samolot otrzymał skrzela i klapy na całej długości skrzydeł, a przechylanie samolotu uzyskiwane było używając spojlerów, a nie tradycyjnych lotek. Do składowania w hangarze lotniskowca końcówki skrzydeł mogły być ręcznie złożone w dół. Wykorzystano silnik , licencyjnie budowaną w Ameryce kopię brytyjskiego .
Projekt wyglądał na tyle interesująco, że Navy Bureau of Aeronautics zamówiło dwa prototypy nazwane XF9F-8, pomimo że była to praktycznie nowa konstrukcja niemająca wiele wspólnego z poprzednikiem. W późniejszym czasie oznaczenie prototypów zostało zmienione na XF9F-9 (wersja XF9F-8 została użyta ostatecznie do oznaczenia innego projektu rozwojowego samolotu F9F). Pierwszy lot „Tygrysa” odbył się 30 czerwca 1954 roku, nie zdążono jednak na czas ukończyć nowej wersji silnika J65 z dopalaczem i samolot został wyposażony w starszą wersję bez niego. Lot okazał się bardzo udany i pomimo braku dopalacza samolot zbliżył się do krytycznej prędkości 1 Macha. Drugi prototyp, wyposażony już w silnik z dopalaczem, złamał barierę dźwięku jako drugi samolot US Navy – pierwszym był Douglas F4D Skyray.