Neotaoista napisał, że w przeciągu kilku wieków tylko Zhidun był w stanie tak klarownie objaśnić wielką Dharmę, że prawda mogła trwać i rozwijać się bez przerw.
Poglądy i nauki Obok pradżni głównym tematem jego dyskusji i zainteresowania był traktat taoistyczny Zhuangzi. Jego ideał człowieka wynikał właśnie z reinterpretacji taoizmu. Doskonały człowiek powinien być jak wielki ptak i triumfalnie korzystać z właściwego kursu Niebios i nieskończenie wędrować wszędzie w doskonałej wolności. Taki doskonały człowiek jest nadrzędny względem ideału opisanego przez taoistów w ich komentarzach, który był zadowolony z osiągnięcia podrzędnego stopnia szczęśliwości czyli postępowali zgodnego z własną naturą.
Z punktu widzenia buddyzmu, jego poglądy są częściowo zrozumiałe. Gdy taoiści uważali, że człowiek powinien prowadzić jakie tylko chce życie ale zgodne z jego naturalną rolą i talentami, to Zhidun musiał się temu przeciwstawić, gdyż ich stanowisko było w sprzeczności z buddyjską Dharmą – prawem buddyjskim. Poglądy taoistów uważał także za fatalizm, gdyż według nich, człowiek powinien żyć zgodnie z przeznaczeniem. Zhidun przeciwstawiał temu doktrynę karmy, która wymaga od człowieka poprawy swojego przeznaczenia przez osobisty wysiłek.