Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa w lipcu 1944 kierował biblioteką żydowską. Od 1944 oficer Ludowego Wojska Polskiego, od 1945 naczelny rabin Ludowego Wojska Polskiego w stopniu majora, a od 1946 podpułkownika. Przewodniczący Naczelnej Rady Rabinów (złożona z trzech rabinów i działająca do 1949 roku). Po likwidacji rabinatu polowego Wojska Polskiego, w 1949 roku wyemigrował wraz z rodziną do Izraela, gdzie objął stanowisko naczelnego rabina Sił Powietrznych. W latach 1967–1975 był naczelnym rabinem Argentyny. W 1975 powrócił do Izraela, zamieszkał w Tel Awiwie. Autor książek i pamiętników wydanych w języku hebrajskim: Joman geto Lwow (hebr., Dziennik z getta lwowskiego (1978); wyd. ang. Lvov Ghetto Diary, 1990); Achre(j) ha-mabul (hebr., Po potopie [1945–1950], 1968) – wspomnienia z lat powojennych w Polsce.
Bibliografia w: Polski Słownik Judaistyczny, Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma Kurt I. Lewin, Przeżyłem. Saga Świętego Jura spisana w roku 1946 przez syna rabina Lwowa, Zeszyty Literackie, Warszawa 2006, .
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wiedeńskiego Kategoria:Kapelani ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Naczelni rabini Wojska Polskiego Kategoria:Polscy Żydzi – żołnierze ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Więźniowie obozu janowskiego Kategoria:Zmarli w 1998