Teraz Hulagu wysłał do kalifa pismo wyrzucające mu że za jego deklaracją nie poszły żadne czyny, i wzywające go do zburzenia umocnień stolicy i osobistego stawienia się przed nim lub wydelegowania trzech głównych dostojników kalifatu: wezyra, hadżiba (wysoki urzędnik dworski) i dawatdara (wysoki urzędnik kancelarii). Kalif Al-Mustasim, panujący od roku 1242, odpowiedział na to wezwanie pismem akcentującym wyższość Abbasydów nad Mongołami oraz wzywającym ich do wejścia na drogę przyjaźni z kalifatem w celu uniknięcia nieuchronnej w odmiennym wypadku klęski. Jednocześnie przystąpiono do mobilizacji ochotników gotowych walczyć pod sztandarami Abbasydów w obronie islamu, jednak wkrótce trzeba ich było rozpuścić, kalif bowiem odmówił opłacenia ich utrzymania ze swojej szkatuły. Jednocześnie na kolejne ultimatum Hulagu odpowiedział wysłaniem dwóch posłów z orędziem odwołującym się do historii Abbasydów, które miało uzasadniać tezę, że targnięcie się na ich władzę zawsze oznaczało nieszczęście dla tego kto ośmielił się tego dokonać.