W latach 1219–1221 Mongołowie podbili większość Chorezmu, straszliwie pustosząc jego terytorium, a następnie do roku 1231 posuwali się stopniowo w głąb Bliskiego Wschodu ścigając ostatniego władcę tego państwa, Dżalal ad-Dina. Już w roku 1230 Mongołowie zaczęli pustoszyć Irak, docierając do Irbilu w górnej Mezopotamii, a swoje najazdy ponawiali w latach następnych, dopóki nie zostali pokonani przez kalifa Al-Mustansira w roku 1238. Zwycięstwo to nie miało jednak trwałego znaczenia, w szczególności w świetle klęski jaką mongolski wódz Bajdżu w roku 1243 zadał anatolijskim Seldżukom pod Köse Dağ, co wydatnie wzmocniło pozycję Mongołów w regionie. Już w roku 1245, i ponownie w latach 1249–1250 przeprowadzili oni zbrojne zagony w głąb Mezopotamii, które zagroziły samemu Bagdadowi.