Po powrocie do Nicei zdobyła rolę atrakcyjnej i niezdarnej pokojówki Jeanne w dramacie kryminalnym Zemsta zza grobu (Retour de manivelle, 1957) na podstawie powieści Jamesa Hadleya Chase’a, grając u boku Daniela Gélina i Michèle Morgan. Zgodziła się zmienić imię na Michèle, na cześć jej zmarłej siostry i aktorki Michèle Morgan. W dramacie kryminalnym François Truffauta Strzelajcie do pianisty (Tirez sur le pianiste, 1960) zagrała postać prostytutki Clarisse. Pracowała w Anglii i grała zazwyczaj kobiety lekkich obyczajów w kilku filmach we Włoszech, głównie z niewielkim budżetem. W 1969 nagrała dwie piosenki – „La Fille Qui Fait Tchic Ti Tchic” (słowa: Serge Gainsbourg) i „Six-Huit”.
Pojawiła się w ponad 50 filmach. Współpracowała z takimi reżyserami jak: Jean-Pierre Melville, Jacques Deray, Dino Risi, Mario Monicelli, Mario Bava, Peter Collinson i Ken Annakin. Jej głównymi partnerami w pracy byli Marcello Mastroianni, Vittorio Gassman, Jean-Paul Belmondo, Jean Gabin, Charles Aznavour, Robert Hossein, Charles Bronson, Tony Curtis oraz Charlton Heston.