zdolność kraju do wejścia do światowego handlu, korupcję w rządzie, skład etniczny państwa, choroby nękające kraj (zwłaszcza AIDS i malaria), stan infrastruktury (transportowej, komunikacyjnej, sanitarnej i medycznej) oraz ograniczenia geograficzne i wynikające z klimatu.
Jako ilustrację swojej teorii, Jeffrey Sachs przedstawia problemy ekonomiczne Boliwii, Polski i Rosji, dyskutuje o ich problemach, a także prezentuje swoje reformy dokonane w tych krajach i ich skutki. Książka przedstawia również sytuację Malawi, Bangladeszu, Indii, Jugosławii oraz Chin, które autor szczególnie podziwia za ogromne postępy w zwalczaniu ubóstwa (w 1981 roku dochód poniżej 1$ miało 64% ludności, a w 2001 już tylko 17% ludności).
W drugiej części swojej książki Jeffrey Sachs dokładnie omawia Milenijne Cele Rozwoju i wskazuje drogi od ich osiągnięcia. Jednak aby to uczynić najbogatsze kraje muszą zacząć w końcu przeznaczać 0,7% swojego PNB na pomoc rozwojową (zgodnie z tym do czego zobowiązały się podczas Światowych Szczytów w Rio de Janeiro w 1992 i Johannesburgu w 2002).