Alan I Wielki (zm. 907), hrabia Vannes i książę Bretanii (dux Brittonium) od 876 r. do swojej śmierci. Był prawdopodobnie jedyną osobą tytułującą się królem Bretanii (rex Brittaniæ), mając na to formalną zgodę cesarza.
Życiorys Alan był drugim synem hrabiego Ridoredha z Vannes. W 876 r. zastąpił swojego zmarłego brata, Paskwetena, jako książę Bretanii i hrabia Vannes. Strefą jego wpływów była południowo-wschodnia Bretania. Od początku panowania musiał toczyć wojnę z konkurentem do tronu, Judicaelem z Rennes, który kontrolował zachodnią Bretanię. Po kilku latach walk Alan i Judicael zawarli sojusz przeciwko wikingom. W 888 lub 889 r. Judicael zginął w bitwie z wikingami pod Questembert. W 890 r. Alan pokonał wikingów pod Saint Lo spychając ich do pobliskiej rzeki, gdzie wielu z nich utonęło.
Po śmierci Judicaela Alan został samodzielnym władcą Bretanii. Jego władza rozciągała się nie tylko na bretońskie ziemie Léonu, Domnonée, Cornouaille i Vannetais, ale także na frankijskie hrabstwa Rennes, Nantes, Coutances i Avranches, oraz na zachodnie partie Poitou (tzw. Pays de Retz) i Andegawenii. Wschodnią granicą jego posiadłości była rzeka Vire.