Działalność publiczna W 1887 roku przeszedł smichę, obejmując następnie stanowisko rabina w miejscowości Żejmele na Litwie. Rok później zmarła jego żona. Ojciec przekonał go do poślubienia kuzynki Ryfki. W 1895 roku Kuk został rabinem Bauska. W 1901 i 1904 roku opublikował trzy artykuły, w których przedstawił w pełni rozwinięte poglądy popierające osadnictwo żydowskie w Palestynie. Równolegle pisał liczne komentarze talmudyczne i halachiczne, z których część opublikowano dopiero po jego śmierci.
Działalność w Palestynie W 1904 roku rabin Kuk przyłączył się do drugiej aliji i wyemigrował do Palestyny, będącej wówczas pod panowaniem Imperium Osmańskiego. W tym samym roku objął funkcję rabina Jafy, biorąc także odpowiedzialność za nowo tworzone świeckie syjonistyczne kolonie rolnicze na równinie Szaron. Wywierał silny wpływ na ludzi, dążąc do tego, by we wszystkich dziedzinach życia uwzględniali rolę Tory i religijnego prawa żydowskiego (Halacha). Pragnąc zbliżyć się do ruchu syjonistycznego, wyjechał w 1914 roku na konferencję Agudat Israel w Szwajcarii. Wybuch I wojny światowej zastał go w Europie, a ponieważ Imperium Osmańskie weszło do sojuszu wojskowego państw centralnych, nie mógł powrócić do Palestyny. Do końca wojny przebywał w Wielkiej Brytanii, pełniąc obowiązki rabina w Wielkiej Synagodze Spitalfields w Londynie.