W 1938 został mianowany zastępcą dowódcy 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 puł, a od 9 do 12 września 1939 dowódcy 2 Pułku Ułanów Grochowskich. Następnie do kapitulacji 6 października 1939 dowódca 1 puł. 29 września 1939 został ranny. Po bitwie pod Kockiem dostał się w niewoli niemieckiej. Przez całą II wojnę światową był uwięzionu m.in. w Oflagu VII A Murnau. Za kampanię wrześniową otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.
Po oswobodzeniu w maju 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu Polskiego. Do rozwiązania 2 Korpusu był zastępcą dowódcy 16 Pomorskiej Brygady Piechoty. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii i rozwiązaniu 2 Korpusu pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii.
Jego żoną była Jadwiga, z domu Chłopicka, po pierwszym mężu Korab-Kucharska (zm. 1987).
Zmarł 4 lipca 1971 w Penley. Został pochowany na cmentarzu przy Welford Rd. w Leicester.
Awanse rotmistrz – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. w korpusie oficerów zawodowych kawalerii major – 1 grudnia 1924 r. ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 r.