W 1854 otrzymał swoje pierwsze dowództwo – bocznokołowca „Elisabeth”, a pod koniec 1855 bocznokołowca „Taurus” i awans na kapitana. Dzięki nabytej znajomości problemów Imperium Osmańskiego, przez cały 1856 rok reprezentował Austrię w Sulinie – tureckim porcie u ujścia Dunaju, zyskując swoimi działaniami dyplomatycznymi uznanie Austrii i Turcji. Powierzono mu następnie misję rozpoznania możliwości bazowania floty austriackiej na Morzu Arabskim. W 1858 w uznaniu zasług został awansowany na komandora podporucznika i został szefem I sekcji w dowództwie marynarki, będącym jednocześnie zastępcą dowódcy marynarki, już w październiku tego roku jednak na swoją prośbę został przeniesiony do służby na morzu. Podczas wojny z Francją i Sardynią w 1859 dowodził korwetą „Erzherzog Friedrich”, jednakże marynarka nie odegrała w wojnie znaczącej roli. W 1860 awansował na komandora porucznika, w 1861 na komandora. Służąc w dowództwie marynarki w latach 1861-1862 był jednym z głównych współpracowników dowódcy marynarki arcyksięcia Ferdynanda Maksymiliana w jego reformie floty.