Musiał także złożyć hołd Karolowi.
Trwała natomiast wojna Salomona z Robertem Mocnym. W 866 r. Robert zginął pod Brissarthe w bitwie ze sprzymierzonymi z Salomonem wikingami. Wkrótce potem bretoński książę ponownie zbuntował się przeciwko Karolowi Łysemu. Nie pomogła interwencja papieża Mikołaja I i Karol ruszył zbrojnie na Bretanię w 867 r. Salomon wysłał wówczas swojego zięcia, Paskwetena, na rozmowy z królem. Paskweten złożył w imieniu teścia przysięgę na wierność Karolowi co zakończyło konflikt.
Od tamtej pory Salomon pozostał wiernym lennikiem Karola. W 868 r. otrzymał od niego w darze złotą koronę. W późniejszym okresie Salomon posługiwał się tytułem królewskim, aczkolwiek nie odbył nigdy formalnej koronacji. Umocnienie więzów przyjaźmi między Salomonem a Karolem nastąpiło podczas chrztu 2-letniego syna Salomona, Wigo, którego ojcem chrzestnym został Karol.
W latach 60. IX w. Salomon próbował przekonać papieża Mikołaja, aby ten podniósł biskupstwo w Dol do rangi arcybiskupstwa, które stanęłoby na czele bretońskiej organizacji kościelnej. Starania te nie przyniosły efektu i bretońscy biskupi wciąż podlegali arcybiskupowi Tours, z czym nie godził się Salomon.