Prawdopodobnie najlepszy samolot morski produkcji japońskiej tamtego okresu.
Historia W wyniku ograniczeń dotyczących zbrojeń morskich, nałożonych przez traktaty waszyngtoński i londyński, Japońska Cesarska Marynarka Wojenna bardziej zainteresowała się lotnictwem jako siłą ofensywną w wojnie na morzu. Ze względu na ogrom Pacyfiku, Sztab Generalny Marynarki Wojennej poza lotniskowcami i lotnictwem pokładowym, zwrócił również uwagę na rozwój samolotów rozpoznawczych i torpedowo-bombowych dalekiego zasięgu, zarówno kołowych, jak i łodzi latających. Te drugie były szczególnie przydatne w rejonach pozbawionych gęstej sieci lotnisk, takich jak japońskie terytoria mandatowe, czyli Karoliny i Wyspy Marshalla.
Koncepcja rozwoju i użycia samolotów rozpoznawczych i uderzeniowych dalekiego zasięgu została zawarta w Gunbi ni Kansuru Kenkyu (Studium uzbrojenia lotniczego), opracowanym w lipcu 1937 roku przez Główne Biuro Lotnictwa Marynarki Wojennej. Na tej podstawie Gijutsubu (Wydział Techniczny Głównego Biura Lotnictwa) opracował założenia taktyczno-techniczne dla dwóch nowych typów wielkich czterosilnikowych samolotów: lądowego 13-Shi Ogata Rikujo Kogekiki (wielki lądowy samolot uderzeniowy 13-Shi) oraz łodzi latającej 13-Shi Ogata Hikotei (wielka łódź latająca 13-Shi).