W 1762 Jerzy III zakupił dla swojej żony Buckingham House, który po wielu latach rozbudowy przybrał postać dzisiejszego Pałacu Buckingham. Gdy w 1809 spaleniu uległa część Pałacu św. Jakuba obejmująca m.in. apartamenty królewskie, postanowiono ich nie odbudowywać, lecz przenieść do Buckingham. Rola pałacu stawała się coraz bardziej ceremonialna, aż w 1837 królowa Wiktoria oficjalnie odebrała mu status głównej siedziby królewskiej. Równocześnie pałac poddano gruntownej renowacji, zwłaszcza od wewnątrz.
12 czerwca 1941 w pałacu na wniosek Edwarda Raczyńskiego miało miejsce spotkanie przedstawicieli państw koalicji antyhitlerowskiej: Wielkiej Brytanii, Kanady, Australii, Nowej Zelandii, Południowej Afryki oraz Belgii, Czechosłowacji, Grecji, Luksemburga, Holandii, Norwegii, Polski i Jugosławii, a także Wolnej Francji. Uchwalono rezolucję o kontynuowaniu walki do zwycięskiego końca.
Pałac obecnie Choć Pałac nie jest już miejscem zamieszkania samego monarchy, pozostaje formalną siedzibą jego dworu. W praktyce mieszczą się tutaj biura znacznej części urzędów dworskich, a ponadto jego przestronne sale są często wykorzystywane podczas oficjalnych przyjęć organizowanych przez członków rodziny królewskiej.