Zygmunt Antoni Ziembiński (ur. 1 czerwca 1920 w Warszawie, zm. 19 maja 1996 w Poznaniu) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, teoretyk prawa, logik i socjolog prawa, wieloletni pracownik Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jeden z czołowych przedstawicieli polskiej teorii prawa drugiej połowy XX wieku. Wokół stworzonego przez niego zespołu badawczego i programu naukowego ukształtowała się w latach 60. i 70. XX wieku poznańska szkoła teorii prawa, rozwijana następnie również w Szczecinie.
Dorobek Ziembińskiego obejmował teorię prawa, metodologię nauk prawnych, prawnicze zastosowania logiki, socjologię prawa, semiotykę oraz problematykę moralności i aksjologii prawa. Rozwinął teorię zjawisk prawnych obejmującą ich aspekt formalny i realny, uporządkował aparaturę pojęciową prawoznawstwa, sformułował koncepcję normy kompetencyjnej i rozwiniętą normatywną koncepcję źródeł prawa, a także konsekwentnie rozwijał rozróżnienie przepisu prawnego i normy prawnej. Był współtwórcą koncepcji czynności konwencjonalnych w prawie. Za jego główne dzieło uznawane są Problemy podstawowe prawoznawstwa z 1980 r.
W latach 1991–1996 był redaktorem naczelnym „Ruchu Prawniczego, Ekonomicznego i Socjologicznego”, a od 1991 r.