Obecnie przedstawiciele tej grupy sami siebie nazywają po prostu Cigányok lub Romák, zaś w literaturze przedmiotu spotyka się głównie określenia: Romungri (l.mn.) i Romungro (l.poj.). Nazwy te stosuje się więc wobec omawianej poniżej grupy Romów, których językiem ojczystym jest obecnie węgierski bądź dialekt języka romskiego, należący do jego centralnej grupy dialektów, w niej zaś do gałęzi południowej, w której stanowi grupę północną. W szerszym sensie jest ona niekiedy używana także w odniesieniu do pozostałych południowych dialektów grupy centralnej (zatem do takich społeczności romskich, jak Burgenland Roma czy Vend Roma), zaś w najszerszym – do wszystkich dialektów grupy centralnej, którymi mówili Romowie prowadzący osiadły tryb życia na terytorium historycznych Węgier, a więc np. także do Romów Słowackich.
Historia Od XIV do XVII wieku Romungrzy są potomkami pierwszej fali migracyjnej Romów, która dotarła na Węgry w końcu XIV wieku (pierwsze dane z roku 1383). To właśnie w Królestwie Węgierskim, na Zamku Spiskim Romowie otrzymali od cesarza Zygmunta Luksemburskiego słynny glejt, który okazywali później innym władcom europejskim, przybywając do ich ziem.