Po pewnym czasie oddział został włączony w skład Samodzielnego Batalionu Operacyjnego NSZ i podporządkowany Antoniemu Żubrydowi, który już działał na tym terenie i koncentrował pod swoim dowództwem mniejsze oddziały. „Czarny” został awansowany na podporucznika i zastępcę Antoniego Żubryda. Działalność i powstanie batalionu znacznie osłabiło ataki UPA, jednak wkrótce w terenie zaczęły pojawiać się zwykłe bandy rabunkowe i grupy prowokatorów, które prowadziły swą niecną działalność na konto „żubrydowców”. Również „upowcy” ubrani w polskie mundury podszywali się pod polskich partyzantów." przedruk z „Tygodnika Sanockiego”, nr 483 z 9 lutego 2001. [w:] Andrzej Romaniak, Byłem zastępcą Żubryda, Sanok 1999, , Witryłów, Końskie, Srogów)Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956. Słownik biograficzny. Tom I, IPN, Kraków-Warszawa-Wrocław 2002, s. 39, 238.
Ugrupowanie działało do 15 sierpnia 1945, kiedy to zostało rozwiązane. Pod koniec sierpnia 1945 w jednym z domów w Gniewczynie Łańcuckiej ppłk Tomaszewski zakopał pod podłogą archiwum „Warty".