Bretończyk współdziałał ze wszystkimi oponentami Karola Łysego – cesarzem Lotarem, Lambertem z Nantes i Pepinem Akwitańskim. Kiedy w czerwcu 843 r. Karol obległ stolicę Pepina Tuluzę, Nominoë zaatakował i spustoszył Maine. Listopadowa wyprawa odwetowa Karola dotarła do Rennes, ale nie przyniosła oczekiwanych przez króla rezultatów.
W październiku 844 r. synod biskupów w Yütz zażądał od Nominoë, Lamberta i Pepina przysięgi wierności Karolowi pod groźbą zbrojnej interwencji. Lambert i Pepin ugięli się i złożyli przysięgę, ale Nominoë zignorował wezwanie. Część Bretończyków przeszła jednak na stronę Karola. Ten spróbował więc zaatakować Bretanię, ale 22 listopada 845 r. został pobity pod Ballon.
Dwukrotnie, w 844 i 847 r., Nominoë prowadził wojnę z wikingami.
Latem 846 r. Karol Łysy ponownie pomaszerował na Bretanię, ale tym razem doszło do rozmów z Nominoë. Szczegóły frankijsko-bretońskiego pokoju nie są znane, ale Nominoë po raz pierwszy pojawia się w źródłach z tytułem księcia (dux). Wierność Nominoë nie trwała długo i już w grudniu zaatakował Neustrię. Działał prawdopodobnie na polecenie cesarza Lotara. Kolejne najazdy miały miejsce na wiosnę i pod koniec 849 r. Nominoe zaatakował również Andegawenię.