Franciszek Garczyński herbu własnegoSas Pruski odmienny (zm. 1812) – pułkownik wojsk polskich Księstwa Warszawskiego.
Pochodzenie Ojciec jego, Stefan, był generałem i adiutantem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, a matka Weronika pochodziła z rodziny Krzyckich. Jego braćmi byli: Antoni, prefekt departamentu kaliskiego Księstwa Warszawskiego, Jan Nepomucen, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej i oficer Legionów Polskich oraz Stefan, w 1813 podprefekt powiatu krotoszyńskiego.
Dziadek, również Stefan, piastował urząd wojewody poznańskiego.
Życiorys W 1794 Franciszek Garczyński jako rotmistrz pułku kawalerii narodowej Garczyńskich wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Po upadku I Rzeczypospolitej służył w wojsku pruskim, w którym został majorem. W 1806 z rąk gen. Jana Henryka Dąbrowskiego otrzymał patent pułkownika i dowództwo 2 pułku strzelców konnych. Na czele pułku w 1807 wziął udział w walkach początkowo w Krajnie, a potem na Pomorzu. Zadania do działań w Krajnie postawił mu osobiście Dąbrowski. Ich realizację rozpoczął 23 stycznia 1807 r. 26 stycznia był w Łobżenicy. Rozwinął działalność patrolową i zwiadowczą, jednocześnie wszędzie zbierał po okolicy pruskich dezerterów, maruderów oraz pozostawioną broń. Z ochotników sformował własny oddział piechoty. 27 stycznia zajął Piłę. 2 lutego Wałcz.