Brak dojrzałości pod tym względem, jest dla szkoły freudowskiej oznaką fiksacji na którejś z faz (najczęściej fallicznej).

Teoria Freuda zainteresowała Melanie Klein, lecz ona skierowała raczej swoją uwagę na dramat obiektywizacji. Połączony z matką, próbuje skierować uwagę całego świata tylko na sobie, lecz spotyka się z dramatyczną wieloznacznością rzeczywistości. To prowadzi do przeżywania skrajnych emocji, ale w rezultacie - do wchodzenia na wyższe pozycje psychiki. Teoria Klein jest więc niejako uzupełnieniem teorii Freudowskiej, która nie dość dokładnie tłumaczy jak to się dzieje, że poszczególne fazy faktycznie się zmieniają.

Neofreudyści Na uwagi Klein zwróciło uwagę bardzo wielu psychoanalityków, teoria relacji dziecka z otoczeniem stała się głównym obiektem zainteresowań. Utworzyło się kilka oddzielnych frakcji: Pierwsza, reprezentowana przez klasyczną szkołę Freudowską uznawała, jak zostało powiedziane powyżej, wszelki rozwój za skutek rozwoju seksualnego, a wszelkie przedmioty były temu odruchowi przyporządkowane. Druga grupa, której najbardziej znanym przedstawicielem był Alfred Adler skoncentrowała się, na tzw.