W 1921 roku powrócił do diecezji włocławskiej obejmując obowiązki katechety w Bełchatowie. W latach 1922–1927 pełnił funkcję katechety szkół średnich i rektora kościoła ss. Dominikanek w Piotrkowie Trybunalskim, a w latach 1927–1928 był rektorem kościoła pojezuickiego św. Franciszka Ksawerego tamże.
Pełnił funkcje m.in. redaktora kwartalnika „Ogniwo”, a także prefekta gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim. W latach 1928–1937 był nauczycielem w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w TrokachDzieje Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Trokach 1924-1937, jak również dyrektorem gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Grodnie. Tam też zastała go wojna. Zagrożony aresztowaniem wyjechał w lipcu 1941 roku do Puław, a następnie do Warszawy, gdzie został kapelanem batalionu „Vistula”. W 1942 został kapelanem Armii Krajowej IV Rejonu Obwodu Śródmieście. Podczas okupacji był również dyrektorem do spraw nauczania w szkole sióstr felicjanek, a także kapelanem Zgromadzenia Sióstr Loretanek na warszawskiej Pradze. W powstaniu warszawskim pełnił nadal funkcje kapelana śródmiejskich oddziałów Armii Krajowej. Zginął 4 września 1944 pod gruzami zbombardowanego przez lotnictwo niemieckie budynku przy ulicy Szpitalnej 4.