System skarg Dla rzymskiego cywilnego procesu zwyczajnego (legisakcyjnego i formułkowego) charakterystyczny był brak ogólnej zasady udzielania ochrony prawnej każdemu uzasadnionemu roszczeniu. Istniał zaś katalog licznych skarg szczegółowych (zwłaszcza w procesie formułkowym), indywidualnie właściwych dla poszczególnych rodzajów roszczeń. Proces można było wszcząć jedynie wówczas, gdy dla danego roszczenia istniało odpowiednie powództwo (actio).
Ochrona pozaprocesowa Poza udzielaniem powództwa, prawo rzymskie znało inne środki ochrony prawa, którymi były: restitutio in integrum, interdictum, missio in possessionem, stypulacja pretorska.
Podziały skarg Prawnicy rzymscy znali kilka podziałów powództw, wśród których najważniejsze to: powództwa in rem – powództwa in personam; powództwa cywilne – powództwa pretorskie; powództwa ścisłego prawa – powództwa dobrej wiary;
Actiones in rem oraz actiones in personam Actiones in rem to powództwa z praw innych niż wynikające ze zobowiązań, tj. praw skutecznych wobec wszystkich (erga omnes) np. praw rzeczowych. Powód mógł skarżyć takimi powództwami każdą osobę naruszającą jego uprawnienie.