Praca duchownego Początkowo, w latach 1901–1908 był duchownym w parafii w Zelowie, a w latach 1905–1922 administratorem parafii w Łodzi. Od 1910 pracował w parafii w Warszawie, najpierw jako II proboszcz. Po śmierci ks. superintendenta Władysława Semadeniego został wybrany superintendentem (biskupem) Kościoła, którą to funkcję pełnił do swojej śmierci. Był pracownikiem Rady Sekcji Wyznań Religijnych Departamentu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 226.. W czasie okupacji, dzięki jego staraniom, kościół, wraz z kilkoma sąsiednimi budynkami należącymi do parafii, znalazł się w tzw. enklawie ewangelickiej wyłączonej z warszawskiego getta. Duchowni nieśli pomoc Żydom z getta (m.in. dostarczając im dokumenty legalizacyjne), co upamiętnia jeden z pomników granic getta znajdujący się za budynkiem parafii.
Był zwolennikiem, podobnie jak jego poprzednik, teologii liberalnej.
W latach 1926–1936 redaktor naczelny pisma „Jednota”. Nauczał religii ewangelickiej w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie.
W 1937 roku, za wybitne zasługi na polu pracy społecznej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.