Łucja Barbara Rautenstrauchowa z domu Giedroyć, pseud. i krypt.: Autorka „Emmeliny” i „Ragany”; Autorka „Ragany”; Ł...; Ł***; Ł. z G. R.; Ł. z ks. G. R.; Paulina Mikułowska; R. Ł. z G., (ur. 22 czerwca 1798 w Bobcinie, zm. 3 maja 1886 w Puławach) – polska powieściopisarka, autorka książek podróżniczych, dramatopisarka i tłumaczka.
Życiorys Urodziła się w Bobcinie jako córka byłego generała lejtenanta wojsk litewskich Romualda Giedroycia, i Karoliny z Borzymowskich. Siostra Kunegundy Białopiotrowiczowej i Józefa Stefana Giedroycia. W czasie odwrotu Napoleona spod Moskwy, wysłana z matką i rodzeństwem do Francji, gdzie pozostała do roku 1815, przebywając na dworze byłej cesarzowej Józefiny de Beauharnais, początkowo w La Malmaison, a później w Paryżu. Po powrocie do kraju mieszkała z rodzicami w Warszawie, a jej ojciec był wówczas członkiem Komitetu Wojskowego. W tym okresie uczęszczała na prelekcje uniwersyteckie L. Osińskiego. W roku 1822 poślubiła rozwiedzionego wcześniej generała dywizji Józefa Rautenstraucha, ówczesnego dyrektora w Komisji Wojny (mąż po powstaniu listopadowym awansował na generała adiutanta cara Mikołaja I, pełniąc także funkcję członka Rady Administracyjnej Królestwa). W tym okresie opiekowała się córką z pierwszego małżeństwa Rautenstraucha.