Niutou Farong (chiń. 牛頭法融, pinyin Niútóu Fǎróng; kor. 우두법융 Udu Pŏpyung; jap. Gozu Hōyū; wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung; ur. 594, zm. 657) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan, znany także jako Niutou Huiyong.
Życiorys Pochodził z rodziny Wei, uczonych z miasta Yanling w Yunzhou, obecnie Zhenjiang w prow. Jiangsu. Już w wieku 19 lat był niezwykle oczytany w klasyce konfucjańskiej i w historiach dynastii. Wkrótce sięgnął po literaturę buddyjską. Zainteresowały go zwłaszcza teksty Mahāprajñāpāramitā Sūtra i doszedł do zrozumienia pustki (skt śūnyatā). Od tego momentu wybrał drogę buddyjską.
Rozpoczął studiowanie nauk szkoły sanlun (szkoła trzech traktatów) (madhjamika) u mistrza Gui na górze Mao. Później studiował nauki szkoły tiantai w Fenglu i został mnichem.
Następnie udał się na górę Niutou i żył samotnie w jaskini obok klasztoru Yuxi. W biografii napisano, iż osiągnął taką świętość, że wszystkie rodzaje ptaków gromadziły się w jego pustelni i przynosiły mu kwiaty w dziobach.