Pod Maciejowicami ponownie dostał się do niewoli (wywieziony do Taszan), wkrótce uwolniony przyczynia się do zwolnienia generałów Kamieńskiego, Kniaziewicza i Sierakowskiego.
Po upadku insurekcji w konspiracji we Lwowie (1795–1796), założył konspiracyjny patriotyczny klub miejski w Warszawie. W roku 1797 w Legionach (dotarł do nich przebywając długą drogę przez Wiedeń-Karlsbad-Lipsk-Zurych-Mestre-Passiniano) w sztabie w randze kapitana. W Rzymie działał w Radzie Gospodarczej I legii. Wraz z Kniaziewiczem uczestniczył w misji do Paryża celem przekazania Dyrektoriatowi zdobytych w kampanii 1799 roku (służył wówczas w 2. batalionie I legii) chorągwi armii neapolitańskiej. W latach 1799–1801 (przydział: 12 września 1799) w Legii Naddunajskiej, gdzie wraz z Kniaziewiczem i S. Fiszerem podali się do dymisji (Florencja: 10 czerwca 1801), po czym wrócił do kraju, oddając się gospodarce i oświacie. Współpracował z Tadeuszem Czackim i był kontynuatorem jego dzieła. Był także współzałożycielem Towarzystwa Handlu Czarnomorskiego (zał. 27 lipca 1802).
Od roku 1817 marszałek szlachty powiatu krzemienieckiego. Po upadku powstania listopadowego kurator podolski, a od roku 1839 marszałek szlachty powiatu hajsyńskiego, posiadał wieś Kunkę. Zwolennik ugody z Rosją i pracy organicznej.