W roku 1960 samoloty trafiły do PLL LOT, natomiast ich duża seria została zakupiona w 1961 roku. W latach 90. używała ich w wersji cargo polsko-japońska linia lotnicza „Polnippon”.
Samolot miał wiele zalet, takie jak dużą (jak na ówczesne czasy) pojemność, stosunkowo duży (jak na owe czasy) zasięg, niezawodność, duży udźwig (dzięki zastosowaniu 4 silników turbośmigłowych o dużej mocy i dużych śmigieł), przestronną kabinę pasażerską o szerokości 3,2 m. (wygodne, szerokie przejście, dosyć szerokie fotele w układzie 3+2). Miał też pewne wady, m.in. znaczną hałaśliwość (szczególnie wewnątrz) i wibracje (są one charakterystyczne dla większości samolotów turbośmigłowych).
Obecni użytkownicy Cywilni Stan na 10 kwietnia 2015 roku:
Air Koryo (1)
NPP MIR (1)
Wojskowi Stan na 10 kwietnia 2015 roku:
Siły Powietrzne Federacji Rosyjskiej
Wersje Samolot produkowano w wielu wersjach cywilnych i wojskowych. Ił-18 – oznaczenie prototypu. Ił-18A – oryginalna wersja produkcyjna napędzana silnikami Kuzniecow NK-4 lub Iwczenko AI-20. Zbudowano około 20 sztuk. Ił-18B – pierwsza masowo produkowana wersja.