thumb|300px|Instrumenty używane w choro Choro (również chôro) – styl muzyki brazylijskiej, który powstał prawdopodobnie w latach 70. XIX wieku ze zmieszania europejskiej muzyki popularnej (polka, walc) i muzyki sprowadzonych z Afryki niewolników.
Pochodzenie nazwy Istnieją trzy hipotezy tłumaczące pochodzenie nazwy: choro jest portugalskim słowem oznaczającym „skargę” (chorar = płakać). Często melancholijne melodie choro mają tłumaczyć, skąd się wzięło określenie nazwa mogła również powstać ze słowa xolo. Xolo to taniec afrykański. choro mogło być również skróceniem słowa charamela (fujarka, szałamaja); rzeczywiście, pierwsze utwory choro były często grane przez zespoły dęte.
Instrumentarium Grupa grająca choro tradycyjnie składa się z jednej lub dwóch gitar, cavaquinho (instrument zbliżony do ukulele), pandeiro (rodzaj tamburynu), rozmaitych instrumentów perkusyjnych oraz instrumentów solowych – najczęściej są to flet, klarnet albo mandolina (bandolim). Rolę basu od lat 50. często przejmuje gitara siedmiostrunowa (violão de sete cordas). Współcześnie istnieją kompozycje na przeróżne instrumentaria, od fortepianu po big band i zespoły wokalne (np. „Tico-Tico no fubá”).