Zwolniono go w kwietniu 1986 z uwagi na stan zdrowia, następnie został objęty kolejną amnestią. W listopadzie 1986 był współtwórcą Tymczasowej Krajowej Rady Rolników „Solidarności”, a w marcu 1988 zainicjował powołanie tajnej Rady Rolników „Solidarności” Ziemi Białostockiej. W tymże roku organizował pomoc materialną dla strajkujących hutników w Nowej Hucie.

Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw rolnictwa. W 1989 uzyskał mandat posła na Sejm X kadencji z okręgu bielskiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W Sejmie należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Był członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego „Solidarność”. W wyborach w 1991 nie ubiegał się o reelekcję. W wyborach w 1993 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z listy Koalicji dla Rzeczypospolitej. W latach 1995–1997 należał do Ruchu Odbudowy Polski, z ramienia którego startował w wyborach parlamentarnych w 1997 w okręgu białostockim. Należał do Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego. Był autorem książki Pół wieku zarazy 1944–2000. Moje zapiski faktów i refleksji (2002).