biskup Kartageny José Pereira de la Cerda (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Faro Carlos de Borja y Centellas (30 września 1720) – kardynał prezbiter bez tytułu; patriarcha Indii Zachodnich Melchior de Polignac (18 maja 1712) – kardynał diakon bez tytułu; komendatariusz opactwa terytorialnego Saint-Pierre-de-Corbie Carlo Maria Marini (29 maja 1715) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro
94-letni protoprezbiter Marescotti otrzymał nominację od Klemensa X, kardynał Noailles od Innocentego XII, a pozostałych dziesięciu od Klemensa XI.
Portugalscy kardynałowie Cunha i Pereira oraz Hiszpanie Moncada i Borja wyruszyli na konklawe, ale przybyli do Rzymu już po jego zakończeniu.
Frakcje Elektorzy byli podzieleni na grupę kardynałów kurialnych oraz dwa przeciwstawne sobie stronnictwa polityczne (habsburskie i burbońskie), z których każde liczyło po kilkunastu członków, choć precyzyjne określenie ich składów jest trudne z uwagi na rozbieżność źródeł i niejednoznaczną postawę wielu purpuratówZob. Wahrmund, s. 185-186; Petrucelli, s. 4 i nast.;