Limfangiektazje płucne w obrazie RTG w projekcji AP|thumb Wrodzone limfangiektazje płucne (łac. lymphangiectasis pulmonum, ang. congenital pulmonary lymphangiectasia, PL) – rzadkie zaburzenie rozwojowe płuc, polegające na poszerzeniu podopłucnowych, miąższowych i towarzyszących naczyniom krwionośnym naczyń limfatycznych płuc. Częstość schorzenia nie jest znana. Choroba objawia się w okresie noworodkowym ciężką niewydolnością oddechową, tachypnoe i sinicą, i wiąże się z bardzo wysokim współczynnikiem śmiertelności w ciągu pierwszych godzin po urodzeniu. Większość przypadków opisanych w piśmiennictwie była sporadyczna, a etiologia zaburzenia nie jest dobrze wyjaśniona. Sugerowano, ze istotą choroby jest zahamowanie prawidłowej regresji naczyń limfatycznych płuca płodu, fizjologicznie zachodzącego od 20. tygodnia życia płodowego. Wtórne limfangiektazje płucne mogą być spowodowane wrodzonymi wadami serca. Rozpoznanie powinno opierać się na dokładnym wywiadzie rodzinnym i ginekologicznym, badaniu radiologicznym, badaniu USG i MRI, limfoscyntygrafii, testach czynnościowych układu oddechowego, biopsji płuca, bronchoskopii i badaniu płynu wysiękowego z jamy opłucnej. W okresie prenatalnym, limfangiektazje płucne powinno się podejrzewać w każdym przypadku hydrops fetalis. Badanie USG jest podstawą przedurodzeniowej diagnostyki PL.