Karol de Valois (ur. 28 grudnia 1446 w Tours, zm. 12 maja 1472 w Bordeaux) – książę de Berry, Normandii i Gujenny, młodszy syn króla Francji Karola VII i Marii, córki Ludwika II, księcia Andegawenii. Młodszy brat króla Ludwika XI.
W 1461 r. otrzymał od Ludwika XI jako apanaż księstwo de Berry. Ambitnego Karola to nie usatysfakcjonowało i zaczął spiskować przeciwko starszemu bratu. W maju 1465 r., razem z Karolem, hrabią de Charolais, Franciszkiem II, księciem Bretanii, i innymi wielkimi możnowładcami utworzył Ligę Dobra Publicznego, która rozpoczęła wojnę z Ludwikiem XI.
Tzw. "wojna Dobra Publicznego" zakończyła się w październiku traktatem w Conflans, podpisanym między Ludwikiem a Karolem de Charolais. Królewski brat utracił wprawdzie Berry, ale jako rekompensatę otrzymał tytuł księcia Normandii (był ostatnim już posiadaczem tego tytułu). Karol nie radził sobie jednak w zarządzaniu Normandią, w czym dodatkowo przeszkadzał mu konflikt z Franciszkiem Bretońskim. W 1466 r. Ludwik XI wysłał królewską armię do Normandii, która przepędziła Karola. Książę, teraz już pogodzony z Franciszkiem, uciekł do Bretanii.