Zwolniony 20 marca 1921 do rezerwy w stopniu podporucznika (ze starszeństwem od 1 października 1920).
W latach 1921–1927 był piłkarzem Towarzystwa Sportowego Wisła Kraków, z którą zdobył mistrzostwo Polski w 1927 (jeden mecz w lidze) i Puchar Polski w 1926, występował też w finałach rozgrywanych systemem nieligowym Mistrzostwach Polski – 1923 i 1925. Jednokrotny reprezentant Polski (1:5 ze Szwecją w 1924). Był też w szerokiej kadrze zawodników na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu, ale nie wystąpił w jedynym meczu turnieju (przegranym z Węgrami 0:5).
W zrobieniu większej kariery przeszkodziły mu służba wojskowa i studia (w latach 1918–1925). W 1926 uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich. Po ukończeniu studiów pracował jako lekarz powiatowy w Bochni (ftyzjatra), działał w PCK (organizator i od 1928 przewodniczący Oddziału Bochnia), TSL i oświacie pozaszkolnej. W II połowie lat 20. współtwórca Bocheńskiego Klubu Sportowego.
W latach 1935–1938 był bezpartyjnym posłem IV kadencji Sejmu wybranym z okręgu bocheńskiego.