Ślady tego porównania można też odnaleźć w Cancionero (Śpiewnik) Jorge de Montemayora (1554), W Gran teatro del mundo (Teatr świata) Pierre’a de Bovistuau, przetłumaczonym z francuskiego na kastylijski w 1569 roku i w Examen de Ingenios (Badanie umysłów) Huarte de San Juan (1594).Na przełomie XVI i XVII wieku, wobec postępującego rozkładu państwa i wyznawanych powszechnie ideałów temat trafia do kazań i literatury refleksyjnej. Przywołuje go kaznodzieja Alonso de Cabera na kazaniu z okazji pogrzebu Filipa II w 1598 roku, karmelita Augustin Nunez Delgadillo w dziele De la victoria de los justos (O zwycięstwie sprawiedliwych, 1618). W literaturze pięknej temat świata-teatru pojawia się w pierwszej części powieści pikarejskiej Matea Alemana Guzman de Alfarache z 1599 roku oraz w anonimowym sonecie A la muerte de una dama, opublikowanym w 1605 roku. Pierwszą próbą prezentacji owego toposu na scenie było Lo fingido verdadero (Prawdziwe zmyślenie) Lopego de Vegi. W roku 1615 włożył w usta głównych bohaterów drugiej części Don Kichota dialog o tym, że życie najbardziej podobne jest do komedii, a ludzie do grających w niej aktorów.